تکنولوژی فکر ، اخبار تکنولوژی ، تکنولوژی روز ، تکنولوژی

با تکنولوژی روز زندگی کنید

de452912-fa17-4b8e-8a17-a6733fe493f7.jpg

برنامه یک تریلیون دلاری چین برای تجدید سازمان اقتصاد جهانی


چین در سه دهه گذشته، رشد اقتصادی خیره‌کننده‌ای داشته است. تلاش‌های چین برای بازسازی نظم اقتصادی دنیا متوقف نشده و به شدت ادامه دارد.

در کوههای پوشیده از جنگل لائوس، مهندسان چینی در حال ساخت صدها تونل هستند تا راه را برای ساختن یک راه‌آهن ۲۶۰ مایلی که هشت کشور آسیایی را به هم متصل می‌کند، باز کنند. چینی‌ها با پول خود در پاکستان در حال ساخت نیروگاه‌های برق هستند. این بخشی از برنامه چین برای سرمایه‌گذاری ۴۶ میلیارد دلاری در چین است. برنامه‌ریزان چینی در حال برنامه‌ریزی برای ساخت راه‌آهنی هستند که از بوداپست شروع شده و به بلگراد ختم می‌شود. این راه‌آهن برای آن ساخته می‌شود که محصولات چینی راحت‌تر به بندر اجاره‌ای چین در یونان منتقل شود.

چین

این پروژه‌های عظیم زیرساختی، بخشی از برنامه اقتصادی و ژئوپلتیک چین هستند. شی چینگ‌پین، رییس جمهور چین در حال پیدا کردن بازارهایی برای شرکت‌های ساخت و ساز چینی بوده و قصد دارد مدل اقتصادی چین را گسترش دهد تا از این طرق بتواند روابط اقتصادی قوی برقرار کرده و روابط دیپلماتیک را نیز گسترش دهد.

این طرح «یک کمربند، یک جاده» نام دارد و تعهد دارد که بیش از یک تریلیون دلار در زیرساخت ۶۰ کشور جهان سرمایه‌گذاری کند. مشابه این طرح، تاکنون در تاریخ دیده نشده است. آقای شی برای اینکه این طرح را جشن بگیرد از رهبران کشورهای مختلف دعوت کرده تا به این کشور سفر کنند. در حقیقت می‌توان گفت که این طرح باعث می‌شود که اقتصاد جهان با معیارهای چین سازگار شود.

آقای شی قصد دارد با این برنامه، نوع جدیدی از جهانی‌سازی ایجاد کند که تحت تاثیر نهادهای اقتصادی غربی نباشد. هدف اصلی طرح این است که نظم اقتصاد جهانی بازسازی شده و کشورهای بیشتری تحت نفوذ چین قرار گیرند.

چین

این پروژه ذاتا منافع اقتصادی چین را تامین می‌کند. با کندشدن رشد اقتصادی چین، میزان تولید فولاد، سیمان و ابزارآلات از نیاز این کشور فراتر رفته است. بنابراین آقای شی بدنبال آن است که با سرمایه‌گذاری در کشورهای در حال توسعه،‌ موتور رشد اقتصادی را روشن نگه دارد. کائو ونلیان، مدیر بخش جهانی کمیسیون توسعه و اصلاحات که برای همکاری به همین پروژه تشکیل شده است، می‌گوید:

پرزیدنت شی معتقد است که این طرح بلندمدت بوده و باعث رشد اقتصاد چین و جهان می‌شود. هدف این پروژه این است تا نسخه دوم جهانی‌سازی را رهبری کند.

آقای شی در حقیقت، نسخه جسورانه‌تر طرح مارشال را اجرا کرده است. طرح مارشال طرحی بود که ایالات متحده بعد از جنگ جهانی دوم اجرا کرد و هدف آن احیای اقتصادی اروپای جنگ‌زده بود. در طرح مارشال، ایالات متحده کمک‌های عظیمی به اروپا کرد تا هم رشد اقتصادی ایجاد کند و هم اتحاد با اروپا را حفظ کند. چین صدها میلیارد دلار وام به کشورهای مختلف پرداخت کرد تا بتواند دوستانی در سراسر دنیا پیدا کند.

طرح آقای شی تضاد آشکاری با برنامه دونالد ترامپ و شعار «اول آمریکا» دارد. دولت ترامپ از طرح TPP که برای مقابله با نفوذ اقتصادی چین ایجاد شده بود، خارج شد.

آقای شی به عنوان رهبر حذب کمونیست، رهبری جهانی با معیارهای چین از چمله بازدهی اقتصادی و دخالت دولت در اقتصاد را تبلیغ می‌کند. چین پروژه‌های زیرساختی زیادی در طرح خود ایجاد کرده است، اما الزاما منابع مالی همه آنها را تامین نکرده است.

چین چنان سریع حرکت کرده و بزرگ فکر می‌کند که حاضر است اشتباهات کوچک را بپذیرد، تا به اهداف بلند مدت خود دست پیدا کند. به همین دلیل، پروژه‌های مشکوک اقتصادی در کشورهایی چون پاکستان و کنیا که از نظر اقتصادی فساد بالایی دارند، از نظر سیاسی و دیپلماتیک توجیه پیدا می‌کنند.

ایالات متحده و شرکایش نگاهی محتاطانه به طرح بزرگ چین دارند. استرالیا درخواست چین را برای انجام پروژه‌های اقتصادی رد کرده است. هند نیز با نگاهی مشکوک به آن می‌نگرد، چون جاده‌هایی که چین در پاکستان می‌سازد، از کشمیر می‌گذرد که محل مناقشه هند و پاکستان است.

اما تقریبا برای هر رهبر جهانی، نادیده گرفتن حرکت چین برای سلطه بر اقتصاد جهانی امکان‌پذیر نیست. وزیر انرژی و تجارت آلمان قصد دارد در رویدادی که برای این طرح در چین برگزار می‌شود، شرکت کند. کمپانی‌های عظیم غربی مانند جنرال الکتریک و زیمنس نیز در این رویداد شرکت می‌کنند تا بتوانند قراردادهای سودآور برنده شوند و مانع از خشم چین شوند. ترامپ نیز اهمیت بیشتری به این رویداد داده است. قبلا قرار بود که پسر سفیر آمریکا در چین در رویداد ذکرشده شرکت کند. اما حالل متیو پاتینگر، مدیر بخش آسیای شورای عالی امنیت در رویداد شرکت می‌کند.

تقریبا هر چیزی که در پروژه لائوس لازم است، چینی است. تمام نیروی کار نیز چینی است. در اوج ساخت و ساز تقریبا ۱۰۰ هزار کارگر چینی مشغول به کار خواهند بود. سیمان، فولاد و دیگر مواد برای ساخت و ساز را شرکت‌های چینی تامین می‌کنند.

زمانی که آقای شی طرح «یک کمربند، یک جاده» را در سال ۲۰۱۳ اعلام کرد، مشخص بود که پکن قصد دارد برای شرکت‌های چینی که نقش مهمی در اقتصاد چین و ساخت زیرساخت‌ها داشته‌اند، بازار جدید پیدا کند. رشد اقتصادی چین کم شده بود و دیگر نیاز به پروژه‌های عظیم زیرساختی در داخل چین نبود.

لائوس که یک کشور کوچک با ۶ میلیون جمعیت است، نه تنها از نظر اقتصادی برای چین اهمیت دارد، بلکه از نظر سیاسی نیز برای چین اهیمت زیادی دارد. چین قصد دارد آهسته و پیوسته نفوذ آمریکا را در جنوب شرق آسیا کاهش دهد. پس از آنکه ترامپ طرح TPP را کنار گذاشت، نفوذ آمریکا در این منطقه رو به کاهش گذاشت. راه‌آهنی که از لائوس می‌گذرد، از کشورهایی عبور می‌کند که چین قصد دارد آنها را تحت نفوذ خود قرار دهد.

هر کدام از کشورهایی که چین در آن سرمایه‌گذاری می‌کند، مزیت استراتژیک خاصی برای چین دارد. پروژه‌هایی که چین در پاکستان انجام می‌دهد به عنوان یک موج‌شکن سیاسی عمل می‌کند. چین با ایجاد رشد اقتصادی در پاکستان قصد دارد تا از ورود تروریسم به منطقه شین‌جیانگ که هم‌مرز پاکستان است و اقلیت مسلمان اویغور در آنها زندگی می‌کنند، جلوگیری کند. همچنین این پروژه‌ها مزیت نظامی نیز دارند و باعث می‌شوند که چین بتواند از بندر گوادار پاکستان که برای ۴۰ سال اجاره کرده است، به مناطق دورافتاده دست یابد.

بسیاری از کشورهایی که در این برنامه قرار دارند، نیازهای اقتصادی زیادی دارند. بانک توسعه آسیایی تخمین زده است که کشورهای در حال توسعه آسیا برای اینکه رشد اقتصادی را حفظ کنند، فقر را حذف کنند و از تغییرات آب و هوایی جلوگیری کنند،‌ سالانه نیاز به ۱.۷ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری دارند.

چین

در کنیا، چین در حال بازسازی راه‌آهن بندر مومباسا تا نایروبی است تا اجناس و محصولات چینی راحت‌تر حمل شوند. دولت کنیا پس از سالها تلاش نتوانست کشورهای دیگر را برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های کنیا قانع کند، در حالیکه چینی‌ها با اشتیاق پذیرفتند و حدود یک دهه است که در حال بازسازی زیرساخت‌های کنیا هستند. این راه‌آهن که قرار است ماه آینده افتتاح شود، اولین راه‌آهنی است که با استانداردهای چینی در خارج از چین ساخته می‌شود. چین برای سالها بابت تعمیر و نگهداری آن سود خواهد کرد. تام میلر، تحلیلگر چین، می‌گوید:

طرح کمربند و جاده چین باعث شده است که زیرساخت‌های زیادی در اروپا و آسیا ساخته شود. اما آقای شی برای قانع‌کردن کشورهای شکاک به اینکه این طرح‌ها اهداف استراتژیک را دنبال نمی‌کنند، مشکل خواهد داشت.

البته این انجام این طرح‌ها چندان به راحتی نیست و گاها اختلافاتی بین چین و کشورهایی که پروژه‌ها در آن اجرا می‌شود، پدید می‌آید. چین و لائوس سالها بر سر خط راه‌آهن دعوا داشته‌اند. مقامات لائوس نگرانند که چگونه هزینه ۶ میلیارد دلاری راه‌آهن را بپردازند. تولید سالانه لائوس تنها ۱۲ میلیارد دلار در سال است. مطالعه شرکت چینی سازنده راه‌آهن نشان می‌دهد که ره‌آهن در ۱۱ سال اول بعد از افتتاح ضررده خواهد بود.

چین

این گونه اختلافات در دیگر کشورها نیز وجود دارد. در اندونزی خط راه‌آهن بین جاکارتا و باندونگ بعد از حل و فصل اختلافات بر سر مالکیت زمین‌ها افتتاح شد. در تایلند، دولت این کشور به دنبال آن است که منافع بیشتری در راه‌آهن مهمی که چین می‌سازد، بدست آورد.

مبلغی که چین تاکنون برای طرح خود اختصاص داده است، تنها ۵۰ میلیارد دلار بوده که در مقابل با سرمایه‌گذاری داخلی چین بر روی زیرساخت‌ها، بسیار اندک است. برخی از پروژه‌ها نیز هیچ گاه به سرانجام نرسیده‌اند. آقای شی در سال ۲۰۱۴ در جشن افتتاح یک خط لوله گاز در تاجیکستان شرکت کرد، اما این خط لوله پس از آنکه تقاضای چین برای گاز کاهش پیدا کرد، متوقف شد.

گرچه رابطه چین و روسیه بسیاری قوی است، اما مقامات روسیه نیز چندان به پروژه‌های ساخت چین خوش‌بین نیستند. الکساندر گابوف از مرکز کارنگی در مسکو می‌گوید:

مقامات روسی نسبت به نتایج عملی پروژه‌های ساخت چین شکاک هستند.

چین

اسوار پراساد، پرفسور دانشگاه کارنگی ملون می‌گوید:

کشورهای آسیای میانه که هدف اصلی طرح چین هستند، از اقتصاد ضعیف و ناپایدار، فساد و ناپایداری سیاسی رنج می‌برند. بنابراین سرمایه‌گذاران تمایلی به سرمایه‌گذاری در این کشورها ندارند.

لائوس یکی از شرکای بسیار پرخطر است. دولت کمونیست این کشور دوست قدیمی چین است. اما لائوس از ترس سلطه چین، در حال برقراری رابطه با رقبای منطقه‌ای چین همانند ویتنام و ژاپن است. لائوس پس از پنج سال مذاکره با چین توانست قرارداد راه‌آهن را بهبود داده و سهم بیشتری کسب کند. با این حال لائوس هنوز هم قروض زیادی خواهد داشت.

ساخت اینگونه پروژه‌ها مشکلات دیگری نیز به همراه خواهد داشت. کشاورزان دوست ندارند زمین‌های خود را ترک کنند، چون حقوق مالکیت آنها نادیده گرفته می‌شود. به عنوان مثال، دولت لائوس برای هر نیم هکتار زمین که ۱۰۰ دلار ارزش داشت، تنها قول داد که ۱۰ دلار بپردازد. اما بعدا حتی از پرداخت همین مقدار نیز سر باز زد.

دسته

تکنولوژی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی *